kocham męską wrażliwość.
można powiedzieć, że doprowadza mnie do łez, wzruszenia, a nawet podniecenia..
i doszłam do wniosku, że nie będe się przejmowała tym, że mój chłopak jest osobą tak naprawde bardzo męską ale za to życiowo i seksualnie brutalną, że każde wzruszenie odbiera jako słabość, a urok kobiecy to dla niego bodziec seksualny, a nie delikatność i wrażliwość. on widzi duże cycki zamiast ślicznych oczu.
tak wiem..wszyscy faceci tacy są, ale może tak naprawde ja nie lubie jak ktoś jest taki jak wszyscy. nie lubie brutalności. chyba naczytałam się za dużo książek w dzieciństwie i naoglądałam za dużo bajek..
najgorsze jest to, że on nie zna tej mojej wrażliwej strony i jej nie docenia. że nie widzi jaka tak naprawde jestem w środku, nie stara się na tym skupić nawet przez moment.
dla niego jestem tylko 'ładna'. co nie przeszkadza się obejrzeć mu za dziewczyną o identycznym kształcie pośladków jak moje, lub identycznym a nawet większym kształcie cycków. nie ma tak, że potrafi się wpatrywać w moje oczy..być może koledzy go do tego stopnia popsuli, ale 'ostry' seks jest przecież lepszy niż czuły, a wszystko co można zaoferować dziewczynie to ją 'przytulić'.
nawet poezja go nie potrafi wzruszać. Boże jestem tak dziwna w stosunku do innych dziewczyn...a co ciekawe bardzo rzadko to pokazuje i myśle, że nikt poza moją mamą nie zna mojej takiej strony. to smutne nie mieć dookoła siebie nikogo równie wrażliwego..
tak bardzo bym chciała żeby mój chłopak skupiał się na mnie inaczej.
Boże, aż się poryczałam.